dinsdag 1 juni 2010

9 mei Madrid

R: Hebben ze alleen literflessen bier hier in deze huiskamer? Geen blikjes of zo?
R: Ja, lekker, laten we het in een plastic bekertje schenken.
R: Is weer eens wat anders dan rode wijn
R: Geef Pelle ook wat, die heeft het nodig volgens mij
R: We moeten hem niet dronken voeren, hij moet nog zingen
R: Dat loopt wel los...klok…klok….klok…klok…
R: Zullen we vandaag Single Night weer eens spelen?
R: Ja’s goed

Single Night, Live in the Living, Madrid 9 mei 2010

8 mei: Santiago de Compostela






Het stort. Galicische pijpestelen. Maar goed ook, want onze vriend Xavier Valiño was van plan het ‘huiskamerfestival’ in zijn tuin te laten plaatsvinden. Maar die tuin is onmetelijk, kijkt uit over een vallei en er lopen schapen rond. Mooi, maar niet echt goed voor de akoestiek. In zijn garage is het beter toeven voor een akoestische singer-songwriter. De rillingen lopen de hele avond door over iedereens rug, wat een intens mooie Live in the Living-avond. Met Nadadora, Nouvelle Cuisine en onszelf. En een gezamenlijke cover van The Smiths’ There Is A Light That Never Goes Out. Na afloop gaan we dineren in het donkere sprookjesbos. We eten churrasco, setas rebozadas en drinken rode wijn. Daarna drijven wij de duivels uit met quemada gallega, een sterk zoet drankje dat we ter plekke brouwen in het vuur. Ik waan mij in de middeleeuwen. Onvergetelijk.


7 mei: Orense

7 mei, Orense



Orense is een provinciestad. Prachtig gelegen. Ingebed tussen heuvels en bergkammetjes. Bij het zoeken naar een veilige parkeerplek in het centrum stuiten we op een meisje van een jaar of zeventien dat met haar nog flexibele achterste tegen een geparkeerde auto leunt. Ik had niet meteen aan prostitutie gedacht. Ik dacht een schoolgaand meisje te zien dat gewoon op haar beste vriendin wacht. In een achterafstraatje, dat wel. Even verderop wordt duidelijk dat dit het straatje is waar de lokale dealers en hoeren naar uitwijken. Toch de wagen maar even in de parkeergarage zetten. Ach ja, in Deventer heb je ook een hoerenstraatje. Waarom dan niet in Orense?


In het plaatselijke theater Teatro Principal gaat het er minder schimmig aan toe. De heren en dames van het theater gaan gekleed in uniform en wijzen ons beleefd de weg naar kleedkamer en podium. De zaal doet mij denken aan De Kleine Komedie. Het optreden vormt één van de hoogtepunten van deze tour. Het publiek in de zaal kent veel Mist-liedjes en zingt luidkeels mee met Subliminal. Ik raak steeds meer in mijn element. Dit optreden duurt veel te kort! Pelle Carlberg uit Zweden is er ook. Vorig jaar deelden we het podium al in Murcia. Nu in Orense blijkt het opnieuw een fijne combinatie. Zijn aanstekelijke Zweedse meezingpop en mijn Hollandse meezingmelancholie. Na afloop gaan we nagenieten met gin-tonics in Café Pop Torgal, hét indie-stekje van de stad, waar gebroeders David en Dolf Jansen-lookalike Isaac de dienst uitmaken. Geslaagd.